segunda-feira, 14 de fevereiro de 2011

Aos 85 Anos/Je la 85a Jaraĝo

Mesmo que bata a porta e feche o trinco,

Depois de batalhar por muitos anos,

E eu vá plantar batatas noutros planos,

Lutando como sempre, pois não brinco.

Vejo chegar, enfim, oitenta e cinco,

Para vencer na terra os desenganos,

E mesmo cometendo alguns enganos

Terei que combater com muito afinco.

Bendito seja o que semeia flores,

Iluminando o Céu de um novo Dia,

E que possa encantar os seus amores,

Que saiba conquistar com o seu sorriso,

Num gesto de bondade e simpatia,

As veredas de Luz do Paraíso!...

Jê la 85ª Jaraĝo...

Fermiĝu tuj la pord´ekbatu sin,

Post forta laborado plej multjara

Lagrundon por semado mi preparas,

Dum kiu mi NE ludas pri l’ Destin’....

Atingi mi sukcesas okdek kvin,

Post venko de kruela sort’ amara

Kaj eĉ se mi praktikis íon eraran,

En aliaj planedoj de l’ Senfin’...

Benata estu kiu semas florojn.

Elradiante novan ĉieltagon,

Kaj luktas por ĉesigo de l’ Doloroj...

Li scias per la ĝoja rida brizo,

Jê gesto simpatia de bonago,

La padojn al la lum’ de l’ Paradizo!...

Muritiba, la 14an de Februaro, 2011-02-14

Dokito

terça-feira, 8 de fevereiro de 2011

Madrugadas de Amor/Ama Frumateno

Madrugadas de Amor.../Ama Frumateno...

el mia libro “Pluraj Vibroj/ Vibrações Plurais”

Viver o amor em plena madrugada,

Quando a noite se vai silenciosa...

A abóbada celeste estrelejada,

Brisa espalhando a névoa vaporosa,,,

Sentir arfante o peito à doce amada,

Com a maciez de pétalas de rosa!...

E enquanto o vento sopra uma lufada,

Proclamas teu amor em verso e prosa!...

Vem, após, um langor entorpecente,

Aquela sensação tão diferente,

Que te conduz aos paramos da Paz...

Depois...as noites de silêncio enorme...

O tempo vai passando,,. o mundo dorme...

E as novas madrugadas, que terás!...

Nova versão, modificada por Dokito, em 16/5/2010

Frumatenoj de Amo.

Amon vivi en plena frumateno,

Dum Jam trapasas nokto de silento...

Ĉiela volbo, en ĉi lumfesteno,

brilas stelare, dum blovetas vento..

De l´ dolĉa amatino - jen la sento:

Batanta kor´, parfumo de verbeno

Kaj rozpetala tuŝo, kun sereno,

Estas ŝia kontakt’ en ĉi momento...

Kaj poste venas dormo kun langvoro,

Liberas la animo, flugas koro,

Pensante ĉi momentojn de plezuro...

Poste la noktoj de silent’ enormas,

La tempo pasas kaj la mondo dormas...

Ĉu ni ilin ekhavos en futuro?!...

quarta-feira, 19 de agosto de 2009

Tempo, Idade e Morte/Temp, Aĝo kaj Morto


La tempo pasas…l` aĝo nun alvenas…
Mi tiam sentas min ne plu infano!...
Senkora maljuneco min malbenas,
Kaj mi ne povas sekvi laŭ La plano!...
Kaj sian lancon Morto Jam ĝin tenas
Por atingi l´ oldulon kun malsano.
Kiel pruvo de Amo, mi komprenas:
Por danci ŝi min prenas per La mano!...
El La monto de l´ vivo, en descendo,
Kun forta resopiro el La koro
Sen sambo, kaj sen danco kaj sen plendo...
Kio ekestos poste ? ĉu alsendo
De nova matenruĝ´el roz´ kaj oro,
Aŭ La tenebra nokto laŭ legendo?
O tempo passa...a idade vai chegando...
eu sinto, então, que não sou mais criança...
que a velhice impiedosa avança,
não posso prosseguir num fogo brando...
E a morte já prepara a sua lança
Para alcançar o velho caducando,
E fico como um louco: estou amando,
Pois Telma me acompanha nessa dança...
A ladeira da vida já descamba...
A contagem regressiva então, começa,
E fico sem poder entrar no samba...
O que virá depois? Não sei ainda!...
Se escuridão da noite negra e espessa,
Ou o rosicler de nova aurora linda!

quinta-feira, 4 de junho de 2009

Tezeo- la Heroo/ Theseu - o Herói;;;


En la malluma , longa labirinto
kien sin metis la hero´de l´fablo,
kiu per lerta kaj sukcesa sprinto
la minotaŭron venkis kun kapablo...
de tiu fablo, jen mi, admirinto,
kiam infane legis ĝin ĉe tablo...
kaj mi imagis min l´ aventurinto,
dum ĉe la korto kuris sur la sablo
ĉi historion legis mi ĝis fino,
kiam , knabo, sen ploro, kaj sen veo,
kaj kvazaŭ pro kapricoj, la Destino
kaŝas al mi sekreton de l´ pasinto:
antaŭe , enkarniĝis mi - Tezeo,
Tezeo - la Hero´de l´ labirinto!...

Theseu - o Herói/Tezeo - la Heroo.


No labirinto tredo e complicado,
em que o herói da fábula se meteu,
eu fico perguntando, admirado,
se o herói não teria sido eu.
São tantas as intrigas do meu fado,
de tudo que já sei e aconteceu,
que chego a contestar num forte brado:
"Seu nome era Manoel e não Theseu!..."
Quando li essa história, era menino,
fico pensando até se não fui eu,
numa engenhosa trama do Destino?
Afirmando com certeza, nunca minto:
que noutra encarnação era Theseu!...
"-Sim!...Fui Theseu - o herói do labirinto!..."
01/06/2009

sábado, 30 de maio de 2009

La Doloro/A Dor


Tradukis Dokito en 1996
Ne estus la dolor´en mia brusto,
Kaj seniluziiĝoj de l´animo,
Vivadus mi trankvila kun bongusto,
El Poezi´ĝuante kaj el rimo...
Sed tristas suferadi pro maljusto,
Tagnokte petegante al Senlimo,
Ke Li protektu nin kontraŭ la krimo,
Tortur´kaj fera lito de Prokusto...
Kial en mondo trista sencelulo,
Suferas mi kaj kvazaŭ perfidulo,
Ĉu mi, de patro filo forgesita?...
Kial mi ŝipas mare, sen gvidulo,
En la furoraj ondoj envolvita?
Dio, kion rezervas la futuro?!...

A Dor/La Doloro...


poema originalmente escrito em português
Não fora a dor que mora no meu peito,
Desilusões que sinto dentro d´alma,
Eu viveria agora satisfeito,
Do gozo recebendo a doce palma.
Mas é triste o sofrer na noite incalma,
Gemendo só, de dor, no estranho leito
da ironia, vendo o ideal desfeito,
E os belos sonhos que nutria nalma;
Por que no mundo triste e foragido,
Vivo a sofrer as dores de um perjuro?
Serei, do Pai, um filho esquecido?
Por que navego em náu sen palinuro,
No pélago das ondas envolvido?
Oh! meu Deus,que será do meu futuro?